Met
oorverdovende haast heeft Sigrid haar niet onbeduidende rol als minister van financiën
verlaten, om met de haar zo geliefde organisatie UNRWA weer verenigd te worden.
Voor de wederopbouw van de Gazastrook, haar zware nieuwe job, een onmisbare
club, aldus Sigfrid. Sigfrid blijft
vierkant achter UNRWA staan, ondanks de naar buiten druppelende informatie dat
het niet om 12 medewerkers van de VN gaat die in werkelijkheid Hamas blijken te
zijn, maar nu al staat de teller op 1200 medewerkers van deze VN-dochter. De
teller is helaas nog niet uitgeteld!
Geen enkele
opmerking van Sigfrid over het feit welk een ellende deze massale collaboratie
van VN-medewerkers met terreurclub Hamas
hebben betekend voor allereerst onschuldige slachtoffers in Israël, en ook als
gevolg daarvan de slachtoffers in Gaza. Wat een empatische kanjer toch, onze
Sigfrid. De haast waarmee ze dit wespennest in wenste te duiken is toch wel bijzonder.
Ware het niet makkelijker haar toffe job in Holland af te maken. Welk een kruis
torst ze mee op haar frêle schouders, om de godganse Gazastrook allenig te
willen gaan verbouwen.
UNRWA blijkt een
verlengstuk van Hamas te zijn. Sigfrid is het verlengstuk van UNRWA; ‘’who the
hell is Sigfrid’’? Sigfrid pleegt, als ze meent dat haar missie geslaagd is,
graag een flesje champoepel achterover te drukken. Laatst was dat nog in Niger.
Niet dat ze daar iets memorabels gepresteerd had, maar ach, voor een
topdiplomaat heel normaal gedrag.
Mijn
voorspelling is dat met haar nieuwe job in Gaza, het even zal gaan duren voordat
deze hamas-fetisjist de haar zo gegunde fles champoepel naar binnen mag slaan,
zoals ze dat in haar kakdispuut gewend is. Kaag huilt; de kurk van de fles
champoepel blijft er voorlopig stevig inzitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten