De Tweede Kamer
dient een onderzoek in te stellen naar hetgeen Sigrid Kaag (februari 2018;
fameuze bezoek van Kaag met hoofddoek op bij de Iraanse president H. Rohani)
daar toen heeft besproken en welke afspraken er door haar namens Nederland en
de EU in detail zijn gemaakt. Haar bezoek stond in het teken van de 3 jaar
eerder in het leven geroepen ‘Joint Comprehensive Plan of Action’ (Nucleair
akkoord). Toenmalig interim- minister Kaag hielp het totalitaire regime in Iran
op actieve manier met de verkrijging van atoomwapens waarmee het (door meerdere
Iraanse leiders openlijk gesteld) de eliminatie van de Staat Israël beoogde; de
2de Holocaust waar o.m. ook de vorige week overleden ex-president M. Ahmadinejad
jarenlang zo intens van droomde en zich ook zodanig jarenlang openlijk uitte!
Een groot aantal
Israëlische en Amerikaanse politici waren fel tegen het nucleaire akkoord met
Iran, het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA). Hun bezwaren gingen niet
zozeer over het onmiddellijke effect, maar vooral over de verwachte lange
termijn effecten daarvan en de regionale veiligheid.
De belangrijkste
argumenten die zij aanvoerden waren:
Allereerst de
“sunset clauses” (tijdelijke beperkingen). Kern van de kritiek was dat veel
beperkingen na 10–15 jaar zouden aflopen.
Volgens critici
betekende het dat Iran na afloop weer meer centrifuges kon gaan bouwen, dus
meer uranium kon verrijken, hetgeen het totalitaire regime dan relatief snel
richting een kernwapen kon brengen. De Israëlische premier Benjamin Netanyahu
noemde dit destijds een “pad naar een atoombom” na verloop van tijd.
Ten tweede mocht
Iran uranium blijven verrijken.
Het akkoord verbood
kernwapens, maar stond beperkte uraniumverrijking voor civiele doeleinden toe.
Maar deze technologie kon uiteindelijk ook gebruikt worden voor een verhoogde
kwaliteit uranium wat tot een atoombom kan leiden. Daarnaast bleef dus de
infrastructuur voor ‘’een bom’’ bestaan.
Tactisch gevoelig
lag het derde punt dat door sanctieverlichting Iran opeens over veel extra geld
kon beschikken. Want door het akkoord werden veel internationale sancties
opgeheven.
Daardoor kreeg Iran
volgens schattingen tientallen tot meer dan honderd miljard dollar aan
vrijgekomen middelen.
Het regime in Iran
gebruikte dat extra geld om op grote schaal regionale milities te ondersteunen,
en zo haar invloed in belangrijke mate in het Midden-Oosten uit te
breiden. Voorbeelden
die vaak genoemd worden zijn: Hezbollah in Libanon, Hamas in Gaza, milities in
Syrië en Irak, de Houthi-rebellen in Yemen en ‘last but not least’ de Islamic
Revolutionary Guard Corps (de gewelddadige IRGC).
Het vierde
kritiekpunt betrof het feit dat er geen beperkingen aan het regime in Iran
werden opgelegd op het vlak van beperkingen van het Iraanse raketprogramma. Het
JCPOA ging niet over de productie van ballistische raketten.
Israëlische en
Amerikaanse politici vonden dat een groot probleem omdat Iran
langeafstandsraketten ontwikkelde en zulke raketten uiteindelijk kernkoppen
kunnen dragen.
Niet onbelangrijk
kritiekpunt was dat voor het Internationaal Atoomagentschap het slechts op
beperkte schaal mogelijk was inspecties uit te voeren. Hoewel het akkoord
uitgebreide inspecties gaf aan het International Atomic Energy Agency,
constateerden critici vrij snel dat militaire locaties niet altijd direct
toegankelijk waren. Er ging vaak veel tijd verloren alvorens aangekondigde
inspecties daadwerkelijk plaats konden vinden.
In 2018 besloot de
Amerikaanse president Donald Trump zich terug te trekken uit het akkoord. De
Amerikaanse regering vond dat het akkoord Iran op termijn niet tegenhield een
atoomwapen te verkrijgen en dat daarenboven het akkoord de gepercipieerde
regionale destabilisatie niet afdoende stopte. Na het Amerikaanse vertrek begon
Iran geleidelijk weer meer uranium te verrijken!
Parlementaire
enquête nodig
Een parlementaire enquête is nodig om tot de bodem uit te
zoeken welke rol toenmalig minister Kaag (Buitenlandse Handel &
Ontwikkelingssamenwerking) een decennium geleden speelde m.b.t. de door haar
namens Nederland & De EU aan Iran gegeven ruimte (militair &
financieel) om de door het totalitaire regime aldaar geambieerde doelstelling
tot het verkrijgen van een atoombom om daarmee de eliminatie van de Staat
Israel te bewerkstelligen, waar te kunnen maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten